Importeren van waterstof zal noodzakelijk gaan worden om aan de steeds verder stijgende vraag aan groene energie te kunnen voldoen. Onlangs is onderzoek gedaan naar de beste manier om waterstof te importeren in de Rotterdamse haven.
Het wordt steeds meer duidelijk dat de lokale productiecapaciteit van groene energie ook op de langere termijn onvoldoende zal zijn om aan de vraag te voldoen. Net als bij fossiele brandstoffen, zal een deel daarom uit het buitenland moeten komen.
Bovendien is het efficienter om de groene energie te produceren, daar waar de zon vaak schijnt en/of de wind vaak waait. Voor de productie van groene waterstof uit groene stroom, wordt daarom steeds meer gekeken naar mogelijkheden in Zuid Europa, het Midden Oosten of Noord Afrika. Maar wat is dan de beste manier om de geproduceerde waterstof vervolgens hier te krijgen?
Diverse vormen van transport
In het onderzoek zijn de meest gangbare transportmethoden en vormen van waterstof(binding) met elkaar vergeleken:
- Via pijpleidingen (gasvormige waterstof)
- Via schepen (vloeibare waterstof, ammonia en MethylCycloHexane)
Ook methaan wordt momenteel zowel gasvormig (via een Europees gasnetwerk) en vloeibaar (via LNG terminals) getransporteerd. Er zijn dus paralellen te trekken tussen de transportopties van beide gassen.
De laagste kostprijs
Voor de optimale keuze, is met name gekeken naar de kostprijs van het transport. Hierbij valt op dat er vooral verschil zit tussen pijpleiding en scheepvaart. Bij korte afstanden prefereert het pijpleiding transport, voor grotere afstanden drukt de aanleg van pijpleidingen te veel op de uiteindelijke kostprijs. In onderstaande grafiek wordt de kostprijs van het importeren van Waterstof via de 4 onderzochte methodes vanaf een aantal locaties naar de Rotterdamse haven
Twee conclusies
Conclusie uit het rapport is dat het in geval van productie in bijvoorbeeld Zuid Europa (Spanje) of Noord Afrika (Tunesie), transport van gasvormig waterstof via een pijpleiding netwerk het meest voordelig is. Wanneer de bron verder weg ligt, bijvorbeeld in het Midden Oosten (Oman), worden de andere vormen van transport interessanter.
Een conclusie die wij zelf trekken uit het rapport, is dat groene waterstof uit Tunesie goedkoper is dan lokale productie in Nederland. Uit de bovenstaande grafiek valt af te lezen dat de transportkosten rond de 3 euro per kilo waterstof bedragen. De productie van groene waterstof in Tunesië kost ca € 2,30 . Opgeteld kom je dan rond de 5-6 euro per kilo. En dat is momenteel aanzienlijk goedkoper dan de productie van groene waterstof in Nederland. En bovendien kan dan in Nederland de hier geproduceerde stroom volledig gebruikt worden voor de vraag naar groene energie.
Bron: Hydrogen Import Terminal Master thesis van Stephanie Lanphen
0 reacties